هر شب نگرانیهایم را به خدا میگویم ... به هرحال او تمام شب بیدار

 است و بهترین شنونده و رازدارترین رازداران است!!!!

اگه تنها شدنم ای خدا یه قسمته 

 پس بزار تنها بمونم تنهائی یه نعمته 

خدا یار بی کسونه خدا خیلی مهربونه 

 تو برو با روزگارت چی می شه خدا می دونه

 هر کس خدایش یک مقدار لیاقت دارد . یکی برای خدایش تره هم خرد نمی کند ولی دیگری همه امیالش را برای معبودش زیر پا می گذارد بی منت . یکی خداییش خیلی نمی ارزد و هر کاری کند معامله است و می گوید چرا جواب نمی گیرم . عبادت را با کمیت می سنجند ولی گاهی افرادی یک یا الله می گویند عرش می خندد چون دلشان زنده هست . دل گاهی مرمری است . نمی میرد و خدا می خندد و شاد است که دلی برای زندگی تلاش می کند .

خداوند برای هر کس همونقدر وجود داره که اون به خداوند ایمان داره !

 ازخدا پرسيدم:خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟

خدا جواب داد:گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،با اعتماد زمان حال ات را بگذران

  و بدون ترس براي آينده آماده شو.ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.زندگي شگفت انگيز است فقط

 اگر بدانيد که چطور زندگي کني

از خدا پرسيدم خدايا چه چيزي تو را ناراحت ميکند خداوند فرمودند : هر وقت 

 بنده اي با من سخن ميگويد چنان به حرفهاي او گوش ميدهم که گويي به

 جز او بنده ديگري ندارم ولي او چنان سخن مي گويد که انگار من خداي

همه هستم الا او

خدایا! می دونی که همه این هفته داشتم به دیدنت فکر می کردم.

به اینکه کاشکی دیدنی بودی. همه اش از خودم می پرسیدم: آیا هیچ کس وجود داره که چنین آرزویی داشته باشه؟

خدایا تو خیلی خوبی

تو

تو همه سختی ها و گرفتاری ها دستمو گرفتی

تو تنهام نذاشتی

تو کمکم کردی

فقط یه کم صبر لازم بود

یادمه بهت گفته بودم خدایا دیگه خسته شدم

بهم گفته بودی صبر داشته باش

خدایا تو چقدر خوبی

خیلی جاها کمکم کردی که حتی فکرشو هم نمیکردم

خدایا من بهت قول میدم که همیشه

تو زندگیم

تو آسایش

تو سختی

تو غم

تو خوشحالی

تو ...

صبر داشته باشم

تو هم به من یه قولی بده

قول بده که در برابر صبرم کمکم کنی...

گفتم: خداي من، دقايقی بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از
دغدغهء ديروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟
گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودی، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خويش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.
گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اينگونه زار بگريم؟
گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می کند، اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود.
گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟
گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسيد.
گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟
گفت: روزيت دادم تا صدايم کنی، چيزي نگفتی، پناهت دادم تا صدايم کنی، چيزی نگفتی، بارها گل برايت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برايم بگويی آخر تو بندهء من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی.
گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی؟
گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايی ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفايت می دادم.
گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...
گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

خدايا به خاطر همه عناياتی که به من داری ازت ممنونم

خدايا با من باش، مرا نجات بده از سردرگمي، از پوچي، از بيهودگي. بزرگي قدر دريا، قطره اي را منت گذار تا مرا ياري كند كه ياراي شناختت را داشته باشم، مرا ياري كن كه زبانم را به نامت آشنا كنم، خدايا قلبي دارم مملو از دوستي و حب تو، خدايا قلبم را به نورت روشن ساز تا بتوانم با چشماني باز آياتت را ببينم، خدايا مرا نجات دهنده اي جز تو سراغ نيست، با من باش تا آخرين نفس تا هنگامي كه مرا در گور مي نهند با من باش، با من باش در غصه ها، شادي ها، رنج ها، در همه ي لحظات با من باش، فقط تو را مي خوانم و مي گويم: خدايي بزرگ دارم ... مشكلاتم كوچك و حقير مي شود.

تو نيز امتحان كن، بگو خدايا با من باش، او را احساس مي كني، او را لمس مي كني، او با توست، كنارت، كمي نگاه كن او را مي بيني، دست هايت را به سويش دراز كن.

شاخه گل رزي را از زمين چيدم ناگاه خارش به دستم نشست اما باز هم رهايش نکردم، گل قشنگ است اما باز هم به قدر خود بدي دارد پس چگونه انسان اينقدر جاهل شده که نمي تواند تو را که تماماْ خوبي هستي انتخاب کند چرا خدايا مگر هميشه انسان طالبه زيبايي نيست آخر از تو زيباتر نميشناسم خدايا من با تمام زشتي هايم از تو سخن مي گويم تو به من رخصت صحبت داده اي در حالي که هيچ زيبايان به نازيبايان رخصت نمي دهند، گل رز به آتش اجازه خودنمايي نمي دهد و قرمزي آن را خجل مي کند آتش به آب، و باد به آتش.
اما تو خدايا به ما انسان ها که پر از زشتي هستيم اجازه ي زندگي داده اي، به من فهماندي که بزرگتر از تو کسي نيست، به من فهماندي که زيباتر از تو کسي نيست، ولي باز هم به من قدرت دادي که اگر نمي خواهم، با تو نباشم.
تو به من اجازه دادي، با تمام حقارتم، با تمام زشتي هايم، پس به کمکم بيا تا به سمتت آيم.

سرتاپاي خودم راکه خلاصه ميکنم ميشوم قد يک کف دست خاک که ممکن بود يک تکه آجر باشد توي ديوار يک خانه، يا يک سنگ روي شانه يک کوه، يا مشتي سنگريزه ته ته يک اقيانوس، يا حتي خاک

همين گلدان پشت پنجره .

يک کف دست خاک ممکن است هيچ وقت، هيچ اسمي نداشته باشد وتا هميشه خاک باقي بماند، فقط خاک. اما حالا يک کف دست خاک وجود دارد که خدا به او اجازه داده نفس بکشد، ببيند، بشنود، بفهمد، جان داشته ياشد، يک مشت خاک که اجازه دارد عاشق بشود، انتخاب کند، عوض بشود، تغيير کند .

واي خداي بزرگ من چقدر خوشبختم. من همان خاک انتخاب شده هستم که توي دست هاي خدا ورز داده شده ام وخدا ازنفسش در آن دميده، من آن خاک قيمتي ام حالا مي فهمم چرا فرشته ها آنقدر حسادت ميکردند اما اگر اين خاک، اين خاک برگزيده، خاکي که اسم دارد، قشنگترين اسم دنيا را، خاکي که نورچشمي وعزيز دردانه خداست، اگر همينطور خاک باقي بماند، اگر آن آخر که قراراست برگردد و خود  را تحويل خدا بدهد، سرش را پايين بندازد وبگويد: اي کاش خاک بودم.

يعني اينکه حتي نتوانستم خاک باشم چه برسد به آدم !!

 يعني اينکه . . . ....... اي خدا آن روز را نياور !!

خواب ديدم در خواب با خدا گفتگويي داشتم.

خدا گفت پس مي خواهي با من گفتگو کني؟

گفتم اگر وقت داشته باشيد.

خدا لبخند زد.

وقت من ابدي است.

چه سوالاتي در ذهن داري که مي خواهي از من بپرسي؟

چه چيزي بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي کند؟

خدا پاسخ داد...

اينکه آنان از بودن در دوران کودکي ملول مي شوند.

عجله دارند که زودتربزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکي خود را مي خورند.

اين که سلامتشان را صرف به دست آوردن پول مي کنند و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتي مي کنند.

اينکه با نگراني نسبت به آينده زمان حال فراموش شان مي شود آنچنان که ديگر نه در آينده زندگي مي کنن و نه در حال.

اينکه چنان زندگي مي کنند که گويي هرگز نخواهند مرد و چنان مي ميرند که گويي هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دست هاي مرا در دست گرفت و مدتي هر دو ساکت مانديم.

بعد پرسيدم...

به عنوان خالق انسانها مي خواهيد آنها چه درسهايي از زندگي ياد بگيرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد...

ياد بگيرند که نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد.

اما مي توان محبوب ديگران شد.

ياد بگيرند که خوب نيست خود را با ديگران مقايسه کنند.

ياد بگيرند که ثروتمند کسي نيست که دارايي بيشتري دارد بلکه کسي است که نياز کمتري دارد.

ياد بگيرند که ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل کساني که دوست شان داريم ايجاد کنيم و سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التيام يابد.

با بخشيدن بخشش ياد بگيرند.

ياد بگيرند کساني هستند که آنها را عميقا دوست دارند اما بلد نيستند که احساس شان را ابراز کنند يا نشان دهند.

ياد بگيرند که مي شود دو نفر به يک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببينند.

ياد بگيرند که هميشه کافي نيست که ديگران آنها را ببخشند بلکه خودشان هم بايد خود را ببخشند.

و ياد بگيرند که من اينجا هستم

هميشه.

این صفحه مال توست! همه اش مال تو.

اینبار تو بنویس،

 بجای من، برای من ... تو بنویس!

اول از همه برایت آرزو میکنم که عاشق شوی،

و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،

و اگر این گونه نیست، تنهایی ات کوتاه باشد،

و پس از تنهایی ات، نفرت از کسی نیابی.

آرزو مندم که این گونه پیش نیاید ...

اما اگر پیش آمد، بدانی چگونه به دور از نا امیدی زندگی کنی.

برایت هم چنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی.

از جمله دوستان بد و ناپایدار ...

برخی نادوست و برخی دوستدار ...

که دست کم یکی در میان شان بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،

برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی ...

نه کم و نه زیاد ... درست به اندازه،

تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهند،

که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد ...

تا که زیاده به خود غره نشوی.

و نیز آرزو مندم مفید فایده باشی، نه خیلی غیرضروری ...

تا در لحظات سخت،

وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،

همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرپا نگه دارد.

هم چنین برایت آرزومندم صبور باشی،

نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند ...

چون این کار ساده ای است،

بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می کنند ...

و با کاربرد درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی،

خیلی به تعجیل، رسیده نشوی ...

و اگر رسیده ای، به جوان نمایی اصرار نورزی،

و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی ...

چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و

لازم است بگذاریم در ما جریان یابد.

امیدوارم گربه ای را نوازش کنی،

به پرنده ای دانه بدهی و به آواز یک سهره گوش کنی،

وقتی که آوای سحرگاهی اش را سر میدهد ...

چرا که به این طریق، احساس زیبایی خواهی یافت ...

به رایگان ...

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی ...

هر چند خرد بوده باشد ...

و با روییدنش همراه شوی،

تا دریابی چه قدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

به علاوه امیدوارم پول داشته باشی،

زیرا در عمل به آن نیازمندی ...

و سالی یکبار پولت را جلو رویت بگذاری و بگویی:

" این مال من است " ،

فقط برای این که روشن کنی کدام تان ارباب دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی ...

و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی،

که اگر فردا خسته باشی، یا پس فردا شادمان،

باز هم از عشق، حرف برانی تا از نو آغاز کنی ...

اگر همۀ این ها که گفتم برایت فراهم شد،

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم ...

ديشب زير درخت سيب كوچولوى كنار باغچه نشسته بودم و
با نور كمسوى چراغ دم در، زير يه شاخه پر سيب كه خم شده بود رو سرم ، داشتم مينوشتم
هر چى كه به ذهنم ميومد رو مينوشتم .
يه كم كه سياهى كاغذ به نيمه رسيد ، برگشتمو دوباره از اول جمله هايى رو كه نوشته بودم خوندم .
تو همين چند خط چقدر ستاره و آسمون و خاطره و سيب و ... ، چقدر كلمه بود .
ياد حرف يكى افتادم كه چندوقت پيش برام نوشته بود كه ...
چرا دنياى به اين قشنگى به نظر بعضيا اينقدر مسخره و بى معنيه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

گاهی وقتا که تنها میشم از خودم می پرسم که آخرش چی میشه.تا میخوام فکر کنم اشک امونم نمیده.تا میخوام حرف بزنم هق هق گریه هام شروع میشه.تا میام اسمتو ببرم اشکام رو لبام جاری میشن...

               ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست؟   

                                               ای ستاره ها  ستاره ها  ستاره ها       

                                                                       پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

در لحظه شادی ، پروردگار را ستایش کن. حمد و سپاس مخصوص


اوست و هیچ کس و هیچ چیز در مرتبه او شایسته ثنا نیست .


در لحظه سختی ، فقط از خداوند کمک بخواه. او بهترین فریادرس است

و همیشه با تو و در کنار توست.


در لحظه حیرانی و گمراهی ، فقط خدا را جست و جو کن. او هدایت

گر به سوی نعمت هاست. راه درست را از او بخواه چرا که تنها او از

پیدا و نهان باخبر است .


در لحظه آرامش ، معبود را مناجات کن. او تنها اجابت کننده

دعاهاست. برای همه دعا کن به خصوص برای کسانی که در حقشان

بدی کرده ای و همینطور برای کسانی که با تو مشکل دارند و در آخر،

برای خواسته های خودت دعا کن ، او همه را گوش می دهد .


در لحظه نا امیدی ، امیدت به خدا باشد. او امید ناامیدان است و همیشه

به یاد داشته باش که "این نیز بگذرد " .


در لحظه تنهایی ، پروردگار را صدا بزن. او هیچ وقت بنده اش را تنها

نمی گذارد. همین الان می توانی حضورش را در کنارت حس کنی.

فقط کافی است صدایش بزنی. او تنها یار تنهایی هاست .


در لحظه نیاز، حاجت خود را از درگاه خالق هستی طلب کن زیرا

"نتیجه طلب از خلق اگر روا شود منت است و اگر نه ذلت ، در حالی

که طلب از او اگر برآورده شود نعمت است و اگر نه حکمت." و به

خاطر داشته باش که او بی نیاز مطلق است .


در لحظه های دردناک ، به خداوند اعتماد کن. او بهترین معتمد است و

هرگز پشت تو را خالی نمی کند. برای هر دردی درمانی اندیشیده

است .


در لحظه موفقیت ، از خدا فزونی ایمان بخواه و بدان که این مرحله نیز

پایان راه نیست بلکه آغازی است برای برداشتن گام های بعدی. در

هر قدم بر ایمان خود بیفزا .


در لحظه دلشکستگی ، دلت را به خدا بده. او بهترین مونس است ،

همیشه برای تو وقت دارد و هیچ گاه دل تو را نمی شکند .


در لحظه عاشقی ، خالق عشق را در نظر داشته باش. باید از عشق

زمینی به عشق آسمانی رسید .

در لحظه نگرانی و دلواپسی ، از ذکرش غافل نشو چون "یاد خدا آرام

بخش دل هاست." همه چیز در حیطه قدرت و کنترل اوست. پس

توکلت فقط به خدا باشد. کارها را به او بسپار تا زمان انتظار به آخر

رسد.


در لحظه پیروزی ، از معبود ، تواضع و فروتنی طلب کن. از غرور

بپرهیز که بزرگ ترین اشتباه است.


در لحظه شکست، مطمئن باش خداوند دست تو را گرفته است و نمی

گذارد زمین بخوری مگر آن که خودت دست او را رها کنی. هر

شکستی باید مقدمه ای برای پیروزی باشد .


در لحظه ضعف و ناتوانی ، از قادر مطلق توانایی بخواه. هیچ چیز

برای او غیر ممکن نیست .


در لحظه کار، به خدا تکیه کن. او محکم ترین تکیه گاه و پشتیبان

است. هر کاری را با نام او شروع کن. بکوش، پشتکار داشته باش،

سپس همه چیز را به خدا واگذار کن. کسی که خود حرکت می کند ،

خداوند به او برکت می دهد .


در لحظه تاریکی ، با نور کلامش دلت را روشن کن و آن را مایه

برکت و روشنایی زندگی خود قرار بده.


در لحظه پریشانی ، به خداوند پناه ببر که او امن ترین پناهگاه است .


در لحظه دلتنگی ، با معبود خود راز و نیاز کن. او دانای اسرار نهان و

محرم رازهاست .


همیشه و در هر حال پروردگار را با صدای آرام و با احترام بخوان. او

قدرت و ظرفیت انجام هر کاری را دارد. توجه ات را از خود و خلق

برداشته و به وی معطوف کن. خداوند تو را عاشقانه ، بدون هیچ قید و

شرطی دوست می دارد و هیچ چیز نمی تواند از شدت این عشق

بکاهد. او در لحظه های خواب و بیداری ، اضطراب و آرامش ، کار و

تفریح و خلاصه در هر موقعیت و شرایطی مراقب تو و لطفش شامل

حالت است. به معبود بیندیش ، ایمانت را محکم کن و از او آمرزش

بخواه. همه چیز درست می شود.

دلم خیلی گرفته
خدایا
خدایا ، خدا ...
چرا نمیتونم ؟ چرا کمکم نمیکنی ؟
آخ خدا 
خدایا نمیتونم ! نمیشه .
خدا من محرم و خدایی جز تو ندارم . چرا کمکم نمیکنی ؟
چرا همش دلم میلرزه ؟ چرا از خوابم نمیری ؟
نمیخوام کاری کنم که ...؛ ولی آخه دلم طاقت نمیاره !!!
کی میتونه اینقدر دوستش داشته باشه ؟ آخه من چی کم گذاشتم ؟!
تو چی داشتی که محبتت از دلم نمیره ؟ چرا نمیری ؟!!!
چرا همش حس میکنم هنوزم هستم ؟! یعنی دیگه طنینی نیست ؟ من دیگه نیستم ؟!
خدایا ! چیه که دورمون میکنه ؟ این چیه که نمیذاره ؟
نمیدونم ؛ اگه دیگه محبتی نداره ،  چرا من رها نمیشم ؟؟؟!!!
خدایا ! یه بار دیگه ، فقط یه بار دیگه !!!!!
خدایا قلبم خیلی میسوزه ، یه لحظه آروم ندارم . دلم واسش خیلی تنگ شده !
آخه من یه دخترم ، احساس دارم . خدای بزرگ صدای منو میشنوی ؟ اصلا منو میبینی ؟!
دلم خیلی تنگ شده ...
خدایا
خداااااااااااااااااااا ، خدا ، خدا ...

هر اتفاقی تو زندگی ، یک فرصت خوبه برای بهتر شدن ؛
برای بزرگ تر شدن ، مهربان تر شدن ، عاقل تر شدن ، برای کامل تر شدن !
وقتی رفتی من فهمیدم درد یعنی چی ...
این درد رو با تمام وجودم احساس میکردم ،
باورم نمیشد که مدتها بوده که من دیگه نبودم و ... فقط میتونستم گریه کنم .
به خاطر احساسی دست نخورده و لطیفی که به غارت رفت ...
به خاطر اون همه محبتی که هر شب اشک و دعا رو با هم یکجا بدرقه فردای تو میکرد !
چقدر زود کاخ آرزوهام خراب شد !
چه ساده و یکباره همه رویاهای قشنگم رو از دست دادم !

بذار خيال كنم هنوز ترانه هامو ميشنوى
هنوز هوامو دارى و هنوز صدامو ميشنوى
بذار خيال كنم هنوز يه لحظه از نيازتم
اگه تمومه قصه امون ، هنوز ترانه سازتم
بزار خیال کنم هنوز پر از تب و تاب منی

روزا به فکر دیدنم شبا پر از خواب منی

بذار خيال كنم تو دلتنگيات
غروب كه ميشه ياد من مي افتى

تویی که قصه ی طلوع عشقو

گفتی و دوست دارمو نگفتی
بذار خيال كنم منم اون كه دلت تنگه براش
اونى كه وقتى تنهايى پر ميشى از خاطره هاش
اون كه هنوز دوستش دارى اون كه هنوز هم نفسه
بذار خيال كنم منم اونى كه بودنش بسه ...

دوباره فال حافظ و دوباره توی فالمی

بزار خیال کنم بزار

اگر چه بی خیالمی
بذار خيال كنم ، بذار ...
گفتى و ... دوستت دارمو نگفتى ...

من هر روز
و هر شب در تلاشم تا خاطرم بماند ،
تا نگاهت را بى رنگ نبينم . تا قلبت صداى محبتم را بى طنين نشنود ...
و شايد ...
شايد تو هر شب دعا مى کنى که فراموش کنى .
هى غنچه گلگون آمدى ؛ وز خويش بيرون آمدى ...!
با ما بگو چون آمدى ؟!!!
  بشنو زگلشن رازها ، بى حرف و بى آوازها ، گر فهم آن دستان كنيم ...

همه ما زندگیمون به یه جایی ختم میشه

هیچ کدوم هم نمیدویم ته ته زندگیمون کجاست

تا حالا به این فکر کردید که جاده زندگیمون چه شکلیه؟

اما انگار تو دوست داري مخفي باشي. دوست داري همه دنبالت بگردند. شايد براي همين است که اسمت باطن است. اما مي داني تعجب من از چيست؟ از اينکه هر وقت مي گويند هوالباطن، هوالظاهر هم مي گويند. خدايا مگر مي شود که تو هم باشي و هم نباشي. هم همه جا باشي و هم هيچ جا نباشي.

خدايا به اينجاها که مي رسم ديگر معني اش را نمي فهمم.

خدايا گاهي اوقات تو چقدر سختي.

تا حالا اتفاقي برايت پيش آمده که خدا را در آن حس کني؟ حضورش را لمس کني و رد پاي روشنش را ببيني و بگويي: خدايا! با اينکه نيستي، با اينکه به نظر نمي آيي، اما چقدر هستي!  چقدر معلومي! چقدر واضح و مشخصي!

يک کمي فکر کن، يادت که آمد ماجرا را براي خدا بنويس.

_{سايباني از جنس اشک و نياز مي خواهم}

_{،تا سجاده ي دلم را در آن بگسترانم}

_{با دستان خسته قنـــوتم از تو بخواهم}

_{که بر وجود  سردم نور نگاهت را بتاباني و}

_{گل هاي زيباي عشق را که در وجودم زنده کرده ای}

_{تا همیشه در من تازه نگاه داری...!}

 _{من انسانم به آنگونه اي که تو آفريدي،}

 _{نمي توانم مثل فرشتگانت پاک و آسماني باشم ،}

_{گاهي فريب مي خورم و گاهي شاید فريب ميدهم ،}

_{گاهي ناشکر مي شوم و گاهي خودخواهي وجودم را مي گيرد.}

_{اما هميشه هميشه هميشه...}

من یک چهار دیواری دارم

و یک دنیا

دنیایی که در آن کوه است ،رود هست ،مور هست...

و کوه به من آموخت که

در سرما و گرما،برف و بوران ،زیر آفتاب سوزان یا باران

باید ایستاد، مقاوم!

و رود به من اموخت

که با وجود سنگ و صخره، سد و نرده،

خار و علف هرزه

باید جاری بود، مداوم!

و مور به من آموخت

که با جثه هر چند کوچک، با کمک یا بی کمک، حتی نم نمک

باید اندیشه فردا کرد، مصمم!

...

و من این دنیا را به چهار دیواری خود آوذدم:مصمم،مداوم و مقاوم!

من یک چهار دیواری دارم...

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد...

خدا گفت: نه
رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکشی.

 

از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد

خدا گفت: نه
شکيبايي زاده رنج و سختي است.
شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است.

 

از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد

خدا گفت: نه
من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري.

 

از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد

خدا گفت: نه
رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند.

 

از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد

خدا گفت: نه
بايد تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوي.

من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم.

و باز گفت: نه
من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري.

 

از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست

بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند

و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم

خدایا در این تنهایی محض تنها حضور تو مرهمی بر دل خسته ی من است.

خدایا در این سکوت بی نهایت در این سیاهی شب تنها خاطره هایم هستند

که همچون ستاره های درخشان گویای روشنی است.

خدایا در انتهای جاده ی زندگی میان بن بست تنهایی اسیر شده ام.

ای کاش می توانستم دیوار سرنوشت را در هم شکنم و آزادی را در آغوش بگیرم.

ای کاش می توانستم صداقت را دوباره احیا کنم آنوقت دیگر تنهایی بی معنا بود.

ای کاش می شد همیشه زیبا زندگی کرد...!

بـاور نکــــن يه بي وفام
نامـه مي زارمو مي رم

قســـــمت زنـــــدگيم اينه
بـه کــــي بــگم مسافرم

ســـــهم من از تو دوريه
تو لحظه هاي بي کسي

قــشنگي قسمــــت ماست
کــه ما به هــم نمي رسيم

باور كن از اينجا تا كهكشان راهي نيست، فقط كافيست تا گامي به طرف مهرباني برداري.